Dag 1: IJslandse imposantheid

De twaalf expeditieleden van de Iceland Diabetes Challenge hebben na aankomst meteen stevig kennis gemaakt met de kenmerken van het Scandinavische land. "Nu al waanzinnig mooi, maar ook koud”, zei Sandra Ciere aan het eind van de eerste dag.

IJsland, tweeënhalf keer de grootte van Nederland en dan maar driehonderdduizend inwoners, waarvan het gros in de hoofdstad Reykjavik woont. Uitgestrekt dus. Vanuit het vliegtuig valt dat al te aanschouwen, want het gezelschap Hollanders landt weliswaar om twee uur ’s nachts en plaatselijke tijd is het dan middernacht, maar in IJsland is het nog licht. Het wordt er nauwelijks donker, want om drie uur komt de zon al weer op. Bij de eerste stap op IJslandse bodem in Keflavik waaien we zowat terug de aankomsthal in. Het is stormachtig en dat is de volgende dag niet anders.
Na een stevig ontbijt volgt een vier uur durende busrit, die enkele keren wordt onderbroken voor een mooi shot. Als de camera’s draaien, legt fotograaf Ronald Hoogendoorn tegelijkertijd de surrealistische landschappen vast, waarbij de zon nu en dan doorbreekt. Dat brengt de stemming er in. Ondertussen passeren we de vulkaan de Hekla, die in 2000 voor het laatst uitbarstte. Dat gebeurt gemiddeld één keer in de zeven jaar, dus hij staat al geruime tijd op springen. De avonturiers onder ons en fotograaf Ronald zien de plaatjes al voor zich…



Het eerste basiskamp is in Lanmannalaugar. Lanmanna betekent boeren en Laugar warme bronnen, legt gids Edwin uit als de beentjes even los worden gemaakt en de eerste hike - een steile helling - wordt afgelegd. Tussen de prachtige vergezichten door is het ook even aanpassen. ,,Er was even korte paniek, ik werd boos”, zegt Sandra naderhand. ,,Zo goed getraind en vervolgens stond ik bij het stijgen toch al snel te zwabberen. Het is meteen helder: ik moet mijn eigen tempo aanhouden, dat had ik me nog zo voorgenomen. Het is meteen een enorme leerervaring, dat ik moet luisteren naar mijn lichaam en op tijd iets moet eten. Toen ik dat deed, ging het meteen goed.” 


Vervolgens worden sensoren gecheckt, wie laag en hoog zit, wordt er insuline gespoten en vervolgens eet het gezelschap in de hut de gedroogde voeding uit de zakken van Adventure Food, met een beetje gekookt water. Een welkome versterking. Bas heeft de groep vlak voor de trekking  verrast met de mededeling dat de verrichtingen van het Nederlands Elftal toch gevolgd kunnen worden. Op de plek van het eerste basiskamp is te geringe ontvangst, dus moeten we een uur in de bus om een plek te vinden waar tv is. In de bus wordt het Wilhelmus uit volle borst gezongen. Kippenvel.



Aan het eind van een lange dag heeft niemand moeite de slaap te vatten in de hut, waar we met z’n allen op een megastapelbed liggen, naast elkaar. 

Op dag twee wacht een trekking van 12 kilometer naar 1050 hoogtemeter. Andere mensen uit het basiskamp hebben die deze dag niet kunnen doen vanwege een sneeuwstorm. Wordt vervolgd…

Bekijk hieronder de video en de foto's van dag 1. Lees ook eerdere verslagen door op onderstaande link te klikken.

04-07-2014 Iceland Diabetes Challenge nu definitief van start

Deel |