Dag 3: Ik loop in een droom

,,Het voelt alsof ik in een droom loop”, zegt Debbie, terwijl de groep deelnemers tijdens de tweede volle dag van de Iceland Diabetes Challenge betoverd wordt door weer een fenomenaal landschap. ,,Dat gevoel hebben wij ook af en toe”, zegt Bas van de Goor daarom glimlachend.

Maar Debbie denkt dat het onwerkelijke gevoel door de dreiging van een hypo komt en prikt even, in het bijzijn van professor dokter Henk Bilo.

Hij stelt haar direct gerust bij het zien van de uitkomst. Na een koude nacht, waarin enkele deelnemers geconfronteerd zijn met hypo’s, wordt het gezelschap tijdens het bedwingen van enkele hellingen en een sneeuwvlakte, gevolgd door een gemeen steil klimmetje, omringd door een van de mooiste schepselen die Moeder Natuur te bieden heeft. ,,Ik loop zó te genieten”, neemt Annet regelmatig de fraaiste uitzichten in zich op. Via deze uitgestrekte binnenkant van een krater gaat het naar Àlfavatn. De zon laat regelmatig zijn gezicht zien en de groep wordt tijdens de twee pauzes overvallen door een regenbui. Gelukkig zit vlak voor de tweede bui de lastige en lange afdaling er net op. Tussentijds probeert menigeen, als er even bereik, een foto te maken met de telefoon en het thuisfront te laten meegenieten. Het ontvangst is zeer beperkt in het glooiende gebied. Met kunst- en vliegwerk is de laatste twee dagen tot in de nachtelijke uurtjes geprobeerd alles te uploaden en te verzenden om dat thuisfront van meer info te voorzien via de site van de Foundation. Op deze dag waren André en Anne-Marie de leiders op de route. Hun korte relaas vanuit het dal in Àlfavatn.

André

Voor André begon het diabetesverhaal vier jaar geleden. ,,Met een ontsteking in m’n voet, die ze niet weg kregen. Bleek ik diabetes te hebben. Moest ik negen dagen in het ziekenhuis blijven en toen ik terugkwam, probeerde iedereen me duidelijk te maken dat ik moest gaan bewegen. Zo dacht ik er zelf nog niet over. Mijn sport was ‘bankhangen’, wat lekkers in de hand. Tot ik bij de arts was en in zijn wachtkamer het boek van de Bas van de Goor Foundation zag liggen, ‘Sportief met diabetes’. Toen kreeg ik het geboel van dat ik zoiets ook zou willen doen. Ben ik regelmatig kilometers gaan wandelen en toen ik de aankondiging van een vierdaagse trekkingstocht door Zweden zag, heb ik me daarvoor ingeschreven, samen met mijn dochter en schoonzoon. Prachtig, het is vergelijkbaar met hier. Schitterend. Twee maanden na Zweden zag ik de Iceland Diabetes Challenge voorbij komen in de nieuwsbrief van de Foundation en hoefde ik geen seconde na te denken om me aan te melden. Het is echt een groot geluk dat ik verkozen ben, want ik heb een doel nodig. Iedereen zegt en iedereen weet: bewegen is goed voor je gezondheid en helemaal voor mensen met diabetes, maar dat is voor mij niet genoeg. Ik moet ergens voor trainen. Want na Zweden viel ik echt een beetje in een gat. Dus ik weet ook wat mijn volgende doel gaat worden, de tien kilometer hardlopen in de Veluwe.”

Op dag twee mocht hij het tempo aangeven. André glimlacht. ,,Bij mijn aanmelding heb ik in mijn motivatie gezegd: mijn grootste uitdaging ligt in het worden van een teamlid. Ik ben een individualist, die het liefst zijn eigen tempo bepaalt, die niet op de meest onmogelijke momenten hoeft te stoppen voor een fotomoment of hypo. Daar heb ik moeite mee. Zoals nu  tijdens een lange afdaling aangegeven was waar we zouden pauzeren en ik dus was doorgelopen en vervolgens werd teruggeroepen. Toen moest ik me onder het teruglopen even bezinnen. Maar we hebben tot nu toe heel veel voor elkaar over. Het is echt een team, dat valt me op. Ik vond dat er tijens de medische keuring al een klik was, maar het komt tevens  doordat we elkaar al vaker gezien hebben, dat er een voorbereidingsweekeinde is geweest en de meesten hebben, in wisselende samenstellingen, vaker met elkaar getraind. Dat alles is goed geweest voor de teambuilding.”

,,Ik weet hier goed met m’n diabetes om te gaan, ik laat het sowieso niet mijn leven beheersen. Maar ik schijn wel een apart geval te zijn, schijnt het type Lada te zijn, van allebei een beetje te hebben, type 1 en 2. Ik moet afwachten hoe het gaat, maar hoop niet dat ik in de toekomst een paar keer per dag moet gaan spuiten, dat zou niks voor mij zijn. Dat hoop ik dus te voorkomen, door gezond te leven en veel te bewegen. Daarbij heb ik het geluk dat mijn vrouw ook het wandelen heeft ontdekt. We zitten elke zondag op vijftien kilometer, eens kijken of we dat op kunnen vijzelen…”

Anne-Marie

,,Van tevoren denk je wel na hoe het zou zijn daar in IJsland, maar het is veel mooier en spectaculairder dan ik dacht. Verder had ik geen duidelijke verwachting. We gaan wel zien hoe het is qua diabetes en met mezelf gaat het wel lekker. Naar mate het dichterbij kwam, was ik wel benieuwd hoe het zou zijn met een groep zoiets te ondernemen. Het is een hele leuke groep. Het wandelen geeft ook gelegenheid om met elkaar te kletsen en elkaar nog beter te leren kennen. Wandelen in een groep heeft een bepaalde dynamiek, iedereen heeft zijn eigen verwachting en wandelt in zijn of haar eigen tempo. Het stoppen en stilstaan, daar moet ik ngo een beetje aan wennen. Ik weet dat André hard kan en wil, maar we hebben al eens samen getraind en gewandeld in Exloo. Dat was én heel gezellig én we liepen in hetzelfde tempo. We waren daarom prima combi deze dag.” ,,Met mijn diabetes heb ik hier weinig problemen, ik ben gewend om veel te bewegen. Ik ben wel meer gaan wandelen tijdens de voorebreiding en wat ik qua instelling met diabetes heb gedaan, werkt nog steeds: m’n basaal op vijftig procent zetten. Je kunt altijd eens een hypo hebben, dus ook op zo’n dag als deze. Toch merk je in zo’n groep, met verschillende mensen met diabetes en meewandelende artsen, dat een hypo meer een issue is dan ik in m’n dagelijkse leven gewend ben. Daar sta ik best van te kijken. Het speelt zeker mee als je veel of altijd al hebt gesport, dat het dan beter te reguleren is.”

,,Ik geniet enorm, ik houd van kamperen en waar wij nu elke avond onze tent opzetten, is heel mooi. Het was deze avond even minder, want het begon flink te regenen. Iedereen begon en maakte het af maar Sabine en ik trokken de eerste stok toch weer uit het tentzeil en zijn gaan schuilen. Het duurde even, maar gelukkig ging de zon weer schijnen en er kwam hulp van André en Abderrahman. Het is ook teamwork, zo samen. En je leert er ook heel veel van, om zo met zes mensen met type 1 en zes met type 2 op te trekken. Ik kijk dan altijd of ik er zelf iets mee kan, qua diabetes.”

,,Of ik het thuisfront mis? Op Schiphol had ik het moeilijk, maar hier ben je de hele dag in touw. Het is meer dat ik denk: hier zou m’n vriend ook graag willen lopen. Misschien om te bewaren voor later als de kinderen groot zijn. Daarom is deze Challenge in meerdere opzichten inspirerend.”

Bekijk hieronder de foto's en lees de verslagen van de afgelopen dagen.

07-07-2014 Zelfmanagers leiden de weg in IJsland
06-07-2014 IJslandse imposantheid tijdens eerste dag in IJsland
04-07-2014  Iceland Diabetes Challenge nu definitief van start

 

Deel |