Dag 4: Een pittige dag in IJsland

Het was idyllisch wakker worden, op de morgen van dag vier van de Iceland Diabetes Challenge 2014. Het tentenkamp stond opgeslagen met op de achtergrond het prachtige panorama van Alftavatn. Vatn betekent: Meer, welk omsingeld is door puntige groene bergen. 

Dagelijks zijn de uitzichten om behang van te creëren.

"Geniet er maar van”, zei gids Edwin bij zijn briefing. "Het weer zal donderdag omslaan, met regen en flinke windkracht. Van 15 meter per seconde. Het kan hel worden op de kam waar we donderdagnacht de tenten neerzetten. En ‘there’s no escape’, er komen dan depressies en die gaan hier met de snelheid van een glijbaan.”

,,Je wilt avontuur, dan zal je het krijgen ook”, zegt Bas van de Goor. ,,Ik kan er nu nog om lachen, maar als Edwin het zegt, zal het zeker heel heftig worden,” Deze morgen wacht er meteen een challenge: een oversteek bij het ater, waarbij gesprongen moet worden tussen de rotsen. ,,Teamwork is een vereiste”, zegt Edwin. ,,Het is een kwestie van elkaar helpen met rugzakken overbrengen en elkaar helpen afdalen.” Vervolgens reikt Bas bij de jump iedereen de helpende hand toe. Het is het verrassende begin van een lange loopdag, die liefst tien uur duurt. Wim en Sandra, het leidinggevende koppel, vertelt hun relaas.

Wim

Voor Wim – die in uitstekende conditie is – was het een dag eerder de dag van het herstel. Hij had sinds de openingsdag last van diarree. ,,Ik heb eigenlijk nooit wat, ben nooit ziek. Maar ik weet dat ik sterk ben, dat ik ontberingen aankan, dus daarom raakte ik niet in paniek. Tuurlijk voelde ik mem slap en niet topfit, maar ik voelde me krachtig genoeg om te lopen, Zoiets moet natuurlijk niet langer duren, want dan word je steeds slappen. Het betekende wel dat ik af en toe achter een heuveltje even moest ‘lossen’ qua diarree, maar dat is ook zelfmanagement”, lacht hij. ,,En op de tweede ochtend hadden we qua wc een gat in de grond en  dat stonk enorm, dus dat was verre van prettig. Op dat moment moet je even zorgen dat je overleeft, genoeg eet en drinkt en ik heb wat pillen gekregen van de medici.”

,,Vandaag ging het heel goed en daar was ik blij om, want het was de dag dat ik mede moest leiden. Gids Edwin zag direct dat er tussen Sandra en mij een verschil is in tempo. Ik ben een doorstamper, maar geen persoon die in het wilde weg doordraaft. Inmijn tempo zou ik alles echter uit elkaar trekken en Sandra juist wel de groep bij elkaar houden. Dus Edwinvroeg me achteraan te gaan lopen. Vervolgens voelde Debbie zich na dat springen en de daaropvolgende steile helling flink ziek en had medische hulp nodig. Toen werd mijn rol wel anders. De groep werd gesplitst en ik bleef achteraan bij de tweede groep. Bij mij is dat een kwestie van knop om en zorgen dat dan ook alles goed verloopt; dan komt toch de teamspirit – ik heb vroeger gekorfbald – naar boven.”

,,Het pakte gelukkig goed uit. Internist Eelco de Koning bleef erbij, er moesten spullen worden verdeeld van haar rugzak en er bleven meerdere vrouwen bij onze groep. Je kunt dan niet meer dan troostende woorden spreken. Debbie gaf aan dat ze anders misschien met de auto – die galverwege kort op ons pad zou komen – mee zou kunnen. Eelco was duidelijk en dat vond ik mooi. ‘Dat gaat niet gebeuren, focus je op iets anders, we gaan het samen halen.’ En dat werkte uitstekend.” Bij aankomst bedankt Sabine Wim in de groep. ,,Hij heeft me er vandaag doorheen gesleept.” Wim: ,,Ik ben blij dat iedereen binnen is gekomen in de avond, want een aantal had het echt heel zwaar vandaag. Een enkeling heb ik even uithuilend op mijn schouder gehad, omdat het bijna niet meer ging. Op de tweede helft liepen we door een maanlandschap, dat was fascinerend, echt prachtig. Met overblijfselen van de vulkaanuitbarsting in 2010. Maar de tocht was lang over de lavavelden en dan ben je op een gegeven moment wel aan het genieten maar ook vooral aan he stappen en dan gaat de vermoeidheid een rol spelen. Dan moet je nog de tent  opzetten, maar we zijn er niet meteen brak ingedoken, er wordt samen gegeten en gelachen, ze knappen weer op, slapen vannacht weer lekker en dan gaan we morgen weer op.”

Sandra

,,Het was een hele lange dag. Na de dag van gisteren had ik bij het wakker worden stramme benen, daarom zag ik er enorm tegen op, een paar klimmetjes, een lange dag, als het maar goed gaat, dacht ik. Voorop lopen vond ik niet erg. Alleen ben ik dan een type die gaat monitoren wat er achter me gebeurt. Dan ga ik sneller lopen omdat ik denk dat ze achter me willen dat ik sneller loop. En dan ben ik niet meer met mezelf bezig. Dat is een metafoor voor hoe het altijd gaat: vooral zorgen voor anderen.”

,,Je hebt van die dagen dat je voor iedereen zoveel wilt doen, werk en privé, dan kom ik niet aan sporten toe. Terwijl dat wel belangrijk is en ik vind het dan ook leuk. Dat is een enorme puzzel. Als je dan tijdens de wandeling zoals vandaag merkt dat je ingesteld bent op anderen, dan denk ik wel, ho even, eerst beginnen bij mijzelf en het eigen tempo pakken. Daar wil ik de Challenge ook voor gebruiken. Om de standaardreacties van een paniekvogeltje, van ‘o jee, dat hou ik niet vol’ eruit te halen. En het niet erg vinden als je tegen een grens aan loopt. En als tweede: zorg gewoon eens dat je boven komt en dan kijken of er ruimte is om anderen te helpen. Dat is mijn doel qua zelfmanagement, dat zijn dingen die ik wil leren. Als je maar blijft zorgen en blijft rennen, ren je ook voorbij aan een heleboel dingen en dat vind ik zonde. De kinderen zijn nog jong en ik heb aan den lijve ondervonden dat het snel voorbij kan zijn, dus ik wil dat afleren.”

,,Het was een langen dag, ik heb redelijk rustig een steady gelopen en het was leuk dat Edwin aan het eind zei dat ik het prima had gedaan en dat meende hij. Ik vond het onwijs spannend, die rivieren overgaan. Bij het springen had ik geen angst, maar vlak daarvoor was een steile afdaling en daar had ik wel angst. Ik ben zwaar en dan kun je bij een verkeerde stap daar snel uit balans raken. Ook bij de tweede oversteek waarbij je tot  je knieën in het water kwam en we met z’n drieën gingen, was het lastiger. Mannen kunnen dan corrigeren met hun spierkracht, mij lukt dat minder, dus dat vond ik spannend. Daar moest ik ook m’n grens in opzoeken.”

,,Met de kou kan ik wel omgaan. Het is meer de afdaling, zoals die ons ook donderdag staat te wachten. Da’s een flink eind en als m’n coördinatie dan minder is en het door het weer zo’n glibberig pad wordt als de eerste dag, dan denk ik wel van ja: ik ben wel moeder van twee kinderen en wil heel thuiskomen.” ,,Ik zat aan het einde op meer dan 27.000 stappen en 24,5 kilometer en in het laatste stuk zaten vlakke stukken. Prettig om gesprekken te voeren en zelf dingen te overdenken, daar kun je op zo’n tocht de tijd voor nemen. Tijd om dingen op te ruimen, van wat thuis in het dagelijks leven speelt. Bijvoorbeeld over de verbazing hoe andere mensen soms met dingen omgaan, zonder gevoel lijkt het wel. Als je hier dan loopt, komt dat langs en kun je dat rustig op volgorde leggen en ook de groei voelen die je hebt doorgemaakt. Want diezelfde paniekvogel durft ook vaak niet te eten, heeft angst om aan te komen. Dat moet ik er ook uitwerken, dat komt straks wel.”

,,Het is puzzelen. Tijdens de tweede klim liep ik te trillen, schroefde mijn tempo naar beneden. Ik zat qua waarde op acht, dacht aan hongerklop en ben gaan eten, maar ik bleef op acht. Dan praat je daar over met de medici. En ik zou graag zien dat ze verder meedenken, want soms is het onverklaarbaar op de lastige momenten. Thuis weet ik het te handelen, maar ‘out of the ordinary’, zoals hier, dan ik het een puzzel en die wil ik graag oplossen.”

Bekijk hieronder alle foto's en lees de verslagen van de afgelopen dagen.

08-07-2014 'Ik loop in een droom'
07-07-2014 Zelfmanagers leiden de weg in IJsland
06-07-2014 IJslandse imposantheid tijdens eerste dag in IJsland
04-07-2014  Iceland Diabetes Challenge nu definitief van start

Deel |