Dag 5:Aan radio gekluisterd na zware etappe

De ochtend van de WK-halve finale begint voor de deelnemers van de Iceland Diabetes Challenge met bemoedigende woorden van Annet ent Nick, het aangewezen leidende koppel. ,,Dit wordt de dag van de lach”, zegt Nick. ,,Gisteren is zwaar geweest, we beginnen daarom met een rustig tempo, iedereen moet in zijn of haar ritme komen.

” Annet voegt er aan toe ,,dat als je je niet goed voelt, of het te snel gaat, geef het aan. Je bent gauw geneigd om het niet aan te geven, zo ben ik zelf ook, want dat zou een teken van zwakte zijn. Maar ik zie het kwetsbaar opstellen meer als een teken van kracht. Een team is zo sterk als de zwakste schakel, dus moet je je aanpassen. Ik ben zelf ook van het ’doorstekkeren' qua tempo, maar weet ook hoe stuk je kan gaan tijdens zo’n inspanning.” 

Vervolgens is de briefing van gids Edwin, die monter meldt dat er gealarmeerd is vanwege activiteiten die zijn gemeten onder de ijskap van de Katla, de vulkaan die in juni 2011 erodeerde. ,,Als-ie erodeert, ontstaat er een vloedgolf van smeltwater”, zegt Edwin, die eraan toevoegt hoe er dan gewaarschuwd wordt als het écht zou gebeuren. ,,Dan worden er kanonschoten afgevuurd. En dan moeten we binnen een uur naar een hoge plek, want dan komt er een tsunami van zes meter op ons af…”, maakt hij de groep even stil.

Dat gezelschap mag daarna meteen stijgen en even later de hangbrug op. Tijdens pauzes komt uiteraard het Nederlands Elftal ter sprake en voorgesteld wordt om de bloedsuikerstanden voor de toto mee te laten tellen… Dat geeft wat rare uitslagen, waarop fotograaf Ronald Hoogendoorn bij iedereen persoonlijk zijn of haar voorspelling komt halen. Tijdens zo’n break stipt Edwin aan hoe goed er door de deelnemers gelopen wordt en benadrukt nog eens dat we geluksvogels zijn: het voorspelde slechte weer is immers een dag opgeschoven en de regelmatig schijnende zon geeft nog meer glans aan de adembenemende vergezichten.

,,Ik zal moeten wennen als ik thuis ben. Je ziet alleen maar natuur, geen enkel huis”, zegt Bas van de Goor. De stappenteller maakt weer overuren, want als de groep voor het laatste deel heerlijk door een bos wandelt en voor het eerst weer vegetatie ziet, sleept iedereen zich op het laatste stuk voort naar de camping. Dan heeft de tocht tien uur geduurd en is de wedstrijd van Oranje al bezig. Als in Sao Paulo het volkslied klinkt, worden in IJsland in allerijl de zestien tentjes opgezet en duikt iedereen de grote tent in om bij de wereldontvanger plaats te nemen en te eten. Teleurgesteld druipt iedereen af na de strafschoppenserie en duikt de slaapzak in, wetende dat er weer een fysiek zware volgende dag wacht… Nick en Annet vertellen.

Nick
Nick heeft zo zijn uitdagingen. ,,Mijn doel hier is voornamelijk mezelf tegen te komen, nog meer te leren van wat inspanning met mijn lichaam doet en ik wil m’n grenzen opzoeken. Wat kan ik en wat moet ik doen om echt het maximale uit mijn lichaam te halen, dat is ook de reden waarom ik me heb opgegeven voor de Challenge. Ik ben altijd sportief geweest, maar dor een knie-operatie werd ik teruggeworpen. Daarom wilde ik een tijdje geleden weer meer uithoudingsvermogen krijgen. De Challenge en de voorbereiding daarop werd een grote stok achter de deur.”

Vanwege diabetes heeft hij twee opleidingen niet kunnen doen. ,,Bij Defensie zat ik twee maanden en viel ik tijdens de opleiding opeens heel veel af. Ik dacht: het is een zware opleiding, dus iedereen zal het hebben. Kwam ik terug van een stage bij de Korps Mariniers, moest er alleen nog een handtekening worden gezet, maar bij terugkomst gaf me m’n moeder me aan naar de huisarts te gaan. Ik was afgevallen, dronk non-stop en moest steeds naar de wc. Bleek het diabetes te zijn. Werd ik vervolgens afgewezen voor die Leger-opleiding. Wilde ik aan de politie-opleiding beginnen, maar ook daar hoorde ik na twee maanden dat ik niet toegelaten zou worden. Met diabetes kun je dus niet bij Defensie.”

,,Ik ben best vaak afgewezen, maar wil juist graag niet worden gezien als Nick met diabetes, maar gewoon als Nick. Ik ben heel open over mijn diabetes, maar ga niet mezelf lopen propaganderen op een manier van: ik heb diabetes, dus let allemaal op hoe ik het doe. Door deze Challenge wil ik de positieve kant van diabetes laten zien. Ondanks dat ik het heb en dat ik het ook vervelend vind dat ik het heb, sta ik nog wel positief in het leven en ga ik dit soort uitdagingen ook zeker niet uit de weg.”

,,De eerste twee dagen ging het hier voor mijn gevoel te gemakkelijk. Maar de derde dag vond ik mentaal heel zwaar, werd het echt een Challenge. Je merkte dat iedereen erdoorheen zat. Ik kwam mezelf ook tegen op het laatste stuk. Op dag vier mocht ik de leiding vormen met Annet en dat vind ik heerlijk. Dan kan ik m’n dingetje doen, hoef ik niet op te letten of ik te aanwezig ben, want nu mocht het. Zo ben ik. Ik vind het heerlijk om mensen te stimuleren en de boel in de gaten te houden. Ik merk dat ik daar heel veel energie van kreeg. Want vóórdat ik het vanochtend te horen kreeg, werd ik wakker en dacht ik echt: hoe gaan we deze dag door komen?”

,,Je zag wel weer dat er af en toe twee groepen ontstonden, maar de voorste mensen liepen een rustiger en voor hen toch acceptabel tempo, waardoor de tweede groep gemakkelijker kon aansluiten. Op het laatste stuk zat volgens mij iedereen er weer doorheen en ik kon het ook behoorlijk voelen, lichamelijk. Dit was een zware etappe. Ik ben daarom heel trots dat ik deze groep aan heb mogen sturen. Het is een team, want er is geen moment geweest dat er iemand zeurde.” 

,,Ook aan mijn diabetes merkte ik dat het de laatste twee dagen pas echt een Challenge werd, want ik heb daarvoor steeds goed gezeten met m’n waardes. Maar op de derde avond kwamen we laat aan en was ik niet meer geconcentreerd bij het opzetten van de tent, ik was gewoon even alles kwijt. Dat heeft een normaal mens al, laat staan iemand met diabetes. Ik moest eten, maar was gewoon moe. Vandaag voelde ik m’n spieren behoorlijk en gingen m’n waardes vaker naar beneden en dat vreet ook energie. Maar deze dagen zijn juist vol momenten waaraan je over maanden en jaren terugdenkt, in de zin van: dit is waar ik voor heb getraind. Je wilt het zwaar hebben en dat hebben we gekregen. Het lichaam wordt echt getest. Vandaag hebben we het met z’n allen alles overwonnen, ook het kleine stukje via het touw naar beneden gaan en de rivieroversteken, maar ook de afdalingen en de hellingen. Vandaag was het echt een bikkeletappe.

Op deze avond kwam ik ook vermoeid aan, zat laag qua bloedsuiker, nam snel een stuk snoep en schoot prompt omhoog met mijn waarde. Dat vind ik dus het moeilijkste van diabetes, om de balans te vinden. Je moet altijd afwegen van: wat is verstandig en wat is echt noodzakelijk? Dat gaat het niet altijd hand in hand met elkaar.”

Annet
Drie weken voor vertrek naar IJsland werd Annet geconfronteerd met het dramatische verlies van haar al geruime tijd zieke vader. ,,Maar ik heb geen moment gedacht om niet te gaan. Het is zo’n groot project waar je maanden mee bezig bent en naar toe traint, zoiets unieks. Maar van trainen kwam nadien nauwelijks iets. Ik heb nog wel drie lopen gedaan met de rugzak op. Het maakte me wat onzeker, zo’n type ben ik altijd wel geweest. Aan de andere kant is het een extra rustperiode geweest.”

,,Je weet niet wat je exact hier te wachten staat, hoewel ik vlak voor de dood van m’n vader tijdens een vakantie in Noorwegen een moeilijke dagwandeling heb gemaakt met volle rugzak, wat qua steilheid en techniek vergelijkbaar was. Dus ik schrik niet van wat we hier zijn tegengekomen. Alleen: nu doe je het zes dagen achter elkaar met de rugzak, dat is de moeilijkheidsfactor.

Maar ik voel me sterk, ik heb gelukkig nog geen inzinking gehad. Vond het ook leuk om leiding te geven op deze dag, maar ook vermoeiend, want je moet ook voelsprieten aan de achterkant hebben.” Ze kreeg vanuit de groep complimenten over het tempo dat zij aanhield.

Haar echtgenoot sprak vlak voor de Challenge de woorden dat hij weer de oude Annet ziet. ,,Ik ben door al het sporten steeds in topconditie geweest, judo, racefietsen, hardlopen, zwemmen, mountainbiken. Nadat ik jaren heb gevolleybald heb ik onder meer Luik-Bastenaken-Luik gefietst.

Dat kantelde toe ik mijn enkel brak. Ik probeerde daarna met m’n groep wielrenners mee te komen, maar kon hun tempo niet bijbenen en dan raak je ook het plezier kwijt. Ik stopte, werd te zwaar en daardoor gig m’n conditie achteruit. Tot ik op vakantie een wandeling maakte met m’n man en al snel bekaf was. Eenmaal thuis bleek dat ik met diabetes rondliep.

Iedereen riep dat ik moest gaan bewegen en dat wist ik uiteraard zelf ook wel, want ik ben verpleegkundige van beroep, Maar de knop ging pas vorig jaar januari om, toen ben ik gaan afvallen, inmiddels 25 kilo tot nu. Dat was stap één om m’n diabetes beter te reguleren. Door de Challenge is het sporten weer geïntensiveerd en dat het volgende doel.” 

Het is de eerste keer sinds 35 jaar huwelijk dat ze alleen van huis is richting buitenland. ,,We doen altijd alles samen. En gezien de schoonheid van dit land is het misschien leuk om samen terug te gaan. Ik loop zó te genieten, van de bergen en de natuur, er komt een stuk rust over je heen. Zet mij in de bergen en ik ben een gelukkig mens.”

,,Ik heb al veel aan m’n vader moeten denken, met name zondag. Dan zou hij jarig zijn. Ik heb ook veel aan m’n moeder gedacht. Ik vind dat ze sterk is. Ze heeft jaren lang vooral voor m’n vader gezorgd en daardoor heel veel gemist. Daarom hoop ik dat ze nog gaat én kan genieten. Ze blijft vooralsnog niet zitten en is gelukkig aan het ondernemen.” Zo moeder zo dochter…

Deel |