Even voorstellen: Deelneemster Annet

Penders Voetzorg werkt al langer samen met de Bas van de Goor Foundation. Daardoor hadden wij het voorrecht om een van onze patiënten voor te dragen als kandidaat voor deze challenge. Na lang wikken en wegen vonden wij de perfecte match, Annet de Leeuw- den Boer. Hieronder leest u haar verhaal.

1+1 is soms een hele moeilijke rekensom… 

2010 is een jaar geworden waar veel in is veranderd. Er werd bij mij, of beter gezegd , ik ontdekte bij mezelf dat ik diabetes had; op mijn werk. Ik werk als verpleegkundige op een medische dienst in een  gevangenis en moest bij iemand een bloedsuikertje meten. Ik had het apparaatje al een tijdje niet gebruikt en wilde het even testen; dus even mezelf als proefkonijn gebruikt…..18,5.” Dit apparaatje klopt niet” was mijn eerste gedachte. Het volgende metertje gaf echter een waarde aan van 17,9…. Toen kreeg ik het  behoorlijk benauwd. De metertjes zouden best wel eens goed kunnen zijn en ik niet.

Daar zit je dan op je werk…. Ik heb er wel even met collega’s over gesproken om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Ik heb een afspraak gemaakt met de huisarts voor na het weekend en ben weer verder gegaan met de werkzaamheden, eigenlijk alsof er niets aan de hand was.

Een en ander zet je wel aan het denken en vooral terugdenken; hoe lang loop ik hier al mee rond; waarom heb ik niet eerder signalen opgepikt?  Ik was al heel lang moe en bijzonder futloos; stak niet lekker in mijn vel; was veel te zwaar; had regelmatig huidontstekingen. Maar er was voor mij geen reden om naar de huisarts te gaan. Verpleegkundig hè… Dan zou je toch beter moeten weten. 1 + 1= toch zeker 2. Maar niet bij mij, voor mij was het een hele moeilijk rekensom.

Vanaf dat moment ben ik de molen ingegaan; een patiënt met een chronische aandoening. Niet alleen mijn bloedsuiker was veel te hoog. Ook mijn bloeddruk en cholesterol deden mee. Een heel scala aan pillen was het resultaat. Ik heb me dan ook lang echt een oud wijf gevoeld. Terwijl ik ooit een heel sportief type was.

Theoretisch wist ik precies wat wel en wat niet moet en mag; afvallen, bewegen, op je eten letten, regelmaat, enz. Vooral het afvallen en bewegen stonden hoog op mijn theoretische agenda, maar de praktijk lag daar mijlenver van af. Ik had niet de puf, de energie, de drive om dat op te pakken. Samen met een vriendin ben ik naar de sportschool gegaan en dat doen we nog steeds, al ging dat niet van harte. Lang heb ik berust in het feit dat ik veel te zwaar was. Ik was immers al vaker afgevallen en weer….. jaja, het jojo effect.

Begin 2013 kocht mijn vriendin het Sonja boek om wat af te vallen. Toen ging bij mij eindelijk de knop om en heb ik datzelfde boek gekocht. Inmiddels ben ik 17 kilo kwijt, waar ik al heel trots op ben.

Begin 2013 kwam voor mij het zelfmanagement om de hoek kijken. Ik heb toen eindelijk zelf de touwtjes in handen genomen en ben echt gaan werken aan mijn diabetes. Ik wil namelijk nog lang kunnen genieten van mijn man,  kinderen en kleinkinderen en een gezond en gelukkig leven kunnen leiden.

In september 2013 kwam ik in de wachtkamer van Penders Voetzorg het boek “Sportief met Diabetes” van de BvdGF tegen en werd super geïnspireerd door de verhalen die daar in staan. Bij mijn tweede afspraak hing de poster van de Iceland Diabetes Challenge 2014 in de wachtkamer. Toen was mijn eerste gedachte: “Yes, die is voor mij”. Dit is mijn beloning voor mijn gedragsverandering en mijn grote uitdaging voor 2014. Diezelfde dag heb ik mij ingeschreven en nu behoor ik tot een van de 12 gelukkigen van deze geweldige challenge.

Ik kijk er enorm naar uit om met dit hele team mooie en enthousiaste mensen deze uitdaging aan te gaan en mijn steentje bij te dragen aan het goede werk van de BvdGF.

Annet de Leeuw-den Boer

Kort vragenvuur met Annet

Wat is je motivatie om deel te nemen aan deze challenge?

Ik heb eigenlijk van jongs af aan altijd wel gesport; soms wat fanatieker dan andere keren, maar nooit echt lange periodes niet. In mijn jeugd stond turnen en volleyballen op de voorgrond. Later ben ik me naast judo meer gaan richten op duursporten zoals mountainbiken, wielrennen, wandelen en hardlopen. Ik heb diverse sportieve prestaties op mijn niveau in mijn leven zonder diabetes neergezet; het behalen van de zwarte band judo op wat oudere leeftijd; diverse toertochten op de racefiets met als klapper Luik-Bastenaken-Luik en 2x de Nijmeegse Vierdaagse uitgelopen. De laatste jaren ben ik wat gaan kwakkelen met mijn gezondheid en is het sporten naar de achtergrond verdwenen. Wat bleek: Diabetes type 2. Alles bij elkaar was ik fors in gewicht toegenomen. Begin dit jaar heb ik mezelf ertoe gezet om af te gaan vallen en nu ben ik inmiddels 16 kilo kwijt en zit weer veel beter in mijn vel. Onlangs heb ik weer 3 dagen achter elkaar gewandeld (15, 16 en 18 km) en dat ging weer als vanouds. Dus wordt het tijd voor een sportieve prestatie in mijn nieuwe leven met diabetes.

Welke rol speelt diabetes in je leven?

In het begin was ik best ontdaan. Door mijn werk (verpleegkundige) weet je theoretisch van alles, maar in de praktijk bij jezelf is dat toch een heel ander verhaal. Ik moest erg wennen aan de nieuwe situatie. Nu 3 jaar later heb ik het een plekje in mijn leven gegeven; het is er altijd, maar het gaat prima samen hand in hand met mij.

Wat versta jij onder zelfmanagement?

Bij alles wat je doet rekening houden met je diabetes, maar dit niet de boventoon laten voeren; een keer uit de band springen mag best, maar daarna weer terug naar het normale leven. Ik heb denk ik dit jaar een grote stap gemaakt in het kader van het zelfmanagement door mijn gewicht aan te pakken zonder enige begeleiding.

Wat gaat de challenge jou opleveren?

Met deze challenge ga ik aan mezelf bewijzen dat het leveren van een sportieve prestatie ook kan in een leven met diabetes en niet alleen in een leven zonder diabetes. En deze challenge gaat mij leren hoe mijn lichaam met diabetes reageert op een uitdaging als deze.

Volg de belevenissen van 12 Iceland Diabetes Challengers op www.idc2014.nl.